نمی دانی نیمکت ترک خورده ای که هر روز روی آن ساعتها به هم چشم می دوختیم ،
چقدر شرمگین مرا می پاید.

من را ببخش که دلتنگت شده ام !

خودت بهتر می دانی تنها یادگارت غم لحظه غروب است

 که همیشه تماشاچی اشکهای قلب داغدار من بود.

بدان هرگز نمی توانی مرا از خودت متنفر کنی و بدان هرگز از یادم نخواهی رفت

   پس بیا نه به حرمت عشق  

                                      بلکه به رسم جوانمردی و به یاد تقدس آغوش گرمم

                                                         اگرروزی برگشتی